Geloof jij in mislukkingen?

Foto Ellen klein

Volgens Ellen Dreezens bestaan mislukkingen niet. We spreken Ellen in de Verkadefabiek in Den Bosch. Een plek waar zij regelmatig komt om te genieten van dans, muziek en film. En waar ze ook zelf soms op de planken staat. Ellen is docent aan het University College Tilburg en auteur van het Doorleefboek voor kinderen die rouwen. We gaan met haar in gesprek over haar visie op leren.

Hoe ben je docent aan de universiteit geworden?

In 2006 ben ik gepromoveerd op de relatie tussen waarden en gedrag. Bijvoorbeeld wat maakt dat de ene persoon een bedelaar helpt en de ander doorloopt, en kun je deze keuzes beïnvloeden? Ik merkte al snel dat ik onderzoek niet bijzonder leuk vond. Via een u-bocht van coördinatorschap ben ik in 2008 docent marketing geworden bij Tilburg University. Ik ontdekte al snel dat ik goed ben in lesgeven en het heerlijk vindt om te doen, met name de individuele begeleiding van studenten versus college geven aan grote groepen. Sinds 2014 werk ik bij het University College Tilburg, waarbij ik praktijkgerichte psychologische vakken doceer.

Wat vind je zo leuk aan het lesgeven?

Het contact maken met studenten, dit gaat makkelijk in één op één gesprekken. Ik wil studenten raken. Als ik in de antwoorden van een tentamen teruglees dat er steeds wordt gerefereerd naar een theorie die ik heb uitgelegd, terwijl ik een toneelstukje ter onderbouwing deed, dat is geweldig. Onverwachte dingen doen helpt goed bij leren, droge theorie blijft dan veel beter hangen.

"Iedereen heeft zijn eigen ‘aan-knop’."

Wat zijn volgens jou basisvoorwaarden van leren?

Verbinding, er moeten contact zijn. Ik wil de studenten graag in de ogen kijken, weten wat ze willen ze leren, waar hun aandachtspunten en groeimogelijkheden liggen. Ik geef studenten vooraf een kader wat ze kunnen verwachten: ‘Je gaat dat mij heel stom vinden tijdens dit vak, het niet meer weten, en bij elke stap zal ik je ondersteunen, aanmoedigen en naast je staan.’ En dat dan ook doen. Iedereen heeft zijn eigen ‘aan-knop’. Ik vind het een uitdaging om voor iedereen het niveau in te schatten en dan precies de juiste metafoor te vinden, zodat het kwartje valt en ze door kunnen in hun leerproces.

Hoe leer jij zelf?

Kennis leer ik vooral uit boeken; al haak ik vaak halverwege een boek af, omdat ik het dan wel weet. Verder zoek ik graag anderen op om samen te leren, ideeën te bedenken en uit te voeren, dat maakt het een stuk leuker. Ik volg momenteel geen cursussen meer, omdat ik niet vanuit een keurslijf wil leren. Als mens ben ik voortdurend aan het leren en in ontwikkeling.

Wat is jouw ervaring met online leren?

Ik verzorg een online vak voor het University College Tilburg, dat is online ingericht om de kosten zo laag mogelijk te maken. Er zijn hoorcolleges opgenomen die de studenten kijken en artikelen om te lezen als naslagwerk. De opdrachten verzin ik zelf. Het is voor mij lastig om hierbij aansluiting met de student te vinden, aangezien de verbinding ontbreekt.

"Als mens ben ik voortdurend aan het leren en in ontwikkeling."

Hoe zie jij de combinatie van online en offline leren?

Bij lesgeven vertel ik vaak iets over mezelf om contact te maken, zoek ik actief de interactie op met de groep of de student, en probeer ik ze te emotioneren, positief of negatief. Offline is dit soms al lastig om te realiseren, met name als groep nauwelijks reageert op mijn uitnodigingen tot interactie. Dan gaat voor mij de lol ervan af, en draai ik eerder mijn standaard verhaal af. Online is dit risico nog groter. Als je ze niet in de ogen kan kijken is het lastig om aan te sluiten bij hun niveau en om de motivatie hoog te houden. Als je online en offline combineert ben ik bang dat groep in tweeën valt, studenten die wel de opdrachten vooraf maken en zij die dat niet doen. Het wordt dan moeilijk werken met de groep omdat je altijd een van de twee tekort doet.

Denk je dat dit samenhangt met online of offline werken, of wellicht met motivatie?

Van middelbare scholieren en eerstejaars studenten wordt al zoveel gevraagd wat betreft planning, zelfstandigheid en prioritering, dat is al een hele klus voor ze. Met het aanbieden van online materiaal bestaat het risico dat ze overvraagd worden. Maar ja, het hangt zeker samen met motivatie. Het is mijn taak om een context te creëren waarin studenten kunnen leren, en het is aan hen of ze daar van gebruik willen maken. Daarin hebben ze hun eigen verantwoordelijkheid. Er voor kiezen om iets niet te doen hoort ook bij leren. Bij online leren is het denk ik belangrijk om de informatie in kleine stukjes aan te bieden, studenten bij de hand te nemen, zodat het behapbaar blijft. En om elkaar fysiek te zien buiten de online leermomenten om. Ook vanwege de leerpiramide van Bales, van het alleen het volgen van college blijft slechts 5% van de informatie hangen, terwijl als je de mensen met de stof laat werken in de praktijk 90% beklijft. En met de stof werken gaat beter in contact met anderen.

"Als ik via A niet bij mijn doel kan komen, dan ga ik voor B, C, D etc."

Wat was voor jou een negatieve leerervaring?

Bedoel je iets wat is mislukt? Daar geloof ik niet zo in. Als ik via A niet bij mijn doel kan komen, dan ga ik voor B, C, D etc. Bij het schrijven en publiceren van het Doorleefboek zijn er vele hobbels op de weg gekomen, met name om het financieel rond te krijgen. Ik heb meegedaan met een prijsvraag van Yarden, daar ben ik tweede geworden. Het heeft voor publiciteit gezorgd, maar niet het benodigde geld. Toen heb ik bekenden en onbekenden gemobiliseerd om het Doorleefboek te sponsoren, zodat publicatie alsnog kon worden gerealiseerd. En dat is gelukt, het Doorleefboek ligt in de winkel.

Er zijn al vele boeken over rouw, ook voor kinderen. Wat maakt dat het Doorleefboek er moest komen? Dat jij dit moest schrijven?

Dit boek is een combinatie van praktische oefeningen, psycho-educatie en illustraties, waardoor het zeer toegankelijk is. De meeste boeken zijn of werkboeken, of theorieboeken of prentenboeken. Deze combinatie bestond nog niet. Ik heb zelf ervaren hoe belangrijk het is dat in periodes van rouw er een volwassenen naast je staat die je als normaal kind behandelt. Die je laat stofzuigen, en met je praat als je wilt. Zo’n hulpvolwassene gun ik ieder kind en daarom moest dit boek er komen. Sterker nog, ik gun iedere volwassene een hulp-kind, dat houdt je jong en levend.

Wil je meer weten over Ellen of het Doorleefboek?

Kijk op haar website, daar staan prachtige filmpjes om kinderen te ondersteunen tijdens hun rouwproces. Je bent ook van harte welkom om op 22 mei kennis te maken met Ellen en het Doorleefboek in Den Bosch.

Wil je meer weten over leren en hoe wij daartegen aan kijken?

Je bent van harte uitgenodigd voor het webinar ‘je online training tot succes maken voor jouw klanten!’. Inschrijven kan hier. We ontmoeten je graag. 

Dit blog is een onderdeel uit de interview reeks met mensen die hun eigen visie hebben op (online) leren. 

Share on facebook
Facebook
Share on linkedin
LinkedIn
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest